“Wie ooit een psychose heeft gehad zal nooit meer terugkomen op het premorbide niveau van functioneren”

Het zal je maar gezegd worden. Je bent 21. Je studeert psychologie in Amsterdam. Alles lijkt goed te gaan in je leven tot dat moment. Je bent altijd al een goede leerling geweest. Je ging naar het gymnasium. Je hebt veel vrienden. En af en toe een vriendje. Je weet wat je wil worden: bedrijfspsycholoog. Want iedereen om je heen doet een studie als economie, bedrijfskunde, accountancy, of rechten omdat je straks een glanzende carrière wil maken in het bedrijfsleven.

Totdat je door een samenloop van een omstandigheden een psychose krijgt.

En dan zegt je psychiater: ‘Wie ooit een psychose heeft zal nooit meer terugkomen op het premorbide van functioneren’

Kun je je voorstellen dat een arts dat tegen je zegt?

Hoe zou jij je voelen?

Stel dat je het advies zou volgen van de psychiater, hoe had dan je leven eruit gezien?

“Wie ooit een psychose heeft gehad zal nooit meer terugkomen op het premorbide niveau van functioneren” 

1995. Mijn psychiater zei dit tegen mij. Toen ik 21 was. En opgenomen was vanwege een psychose. Ik zag in een klap mijn uitgestippelde toekomst verdwijnen. Ik moest stoppen met studeren. En uitstromen naar een beschermde woonvorm en vrijwilligerswerk doen.

Geen hoopvol perspectief had ik in het vooruitzicht. Al mijn medepatiënten uit die tijd stroomden op deze manier uit. Dan denk je toch dat dit de normale gang van zaken is.

En: Wat de dokter zegt, staat in hoog aanzien. Wat de dokter zegt is waar. Je trekt niet de twijfel van een autoriteit in twijfel. Je stelt geen tegenvragen. Je toont groot respect voor een arts.

Zo leerde ik dat van huis uit van mijn ouders.

Stigma in de GGZ

Afgeschreven worden op mijn diagnose. Dat dit mijn eerste ervaring was met stigma door hulpverlening, dat wist ik niet. Nu is het 2017. We zijn 22 jaar verder.

Er is een internationaal wetenschappelijk onderzoeksgebied ontstaan op dit onderwerp. Er is een Stichting, Samen Sterk zonder Stigma. Stigma en de GGz  is één van hun pijlers.

Ook de overheid heeft de aanpak van stigma in overheidsbeleid gekaderd. In 2014 organiseerde het ministerie van Volksgezondheid een nationaal congres dat geopend werd door de minister president. Hij begon zijn toespraak met de woorden van mijn psychiater. Hoe symbolisch dat ik mijn pijnlijke ervaringen nu kan inzetten om op hoog niveau het verschil te maken.

Ik ben afgestudeerd als psycholoog. Ik heb een loopbaan van ruim 20 jaar in de geestelijke gezondheidszorg. Ik heb een ander besluit genomen. Dat ik mijn werk als psycholoog mijn medepatiënten uit mijn eerste opname tegenkwam, is voor mij het bewijs dat mijn leven écht anders gelopen was als ik had geluisterd naar mijn psychiater.

Elke beslissing die je maakt bepaalt de koers van je leven

Ik hoop je te gaan inspireren dat je altijd een keus hebt. Ik heb me ook depressief gevoeld en volstrekt mislukt. Daardoor dacht ik ook niet dat ik een keus had.

Mijn psychische aandoening is niet het probleem voor mij.  Maar wel het vooruitzicht dat ik daadwerkelijk dacht geen perspectief te hebben. En nee, die loopbaan kwam niet vanzelf. En ik heb meerdere tegenslagen gehad.

Maar wat écht doorslaggevend is, is hoe jij reageert op tegenslag. Blijf je verbitterd hangen in wat je is overkomen? Of sta je op en ga je door?

De beste versie van jezelf

Ik heb een bipolaire stoornis. En dat vind ik geen probleem. Waar ik wel last van heb zijn de vooroordelen die op een psychische aandoening rusten en angst voor afwijzing door anderen.

In de loop der jaren heb ik steeds meer geleerd mij niet te vergelijken met anderen maar uit te gaan van mijn eigen kracht. De beste versie worden van mezelf. Immers: we zijn allemaal anders, alleen al daarom is vergelijken moeilijk. En: wat we van de buitenkant zien bij anderen, en zo mooi lijkt, blijkt soms schone schijn.

Wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?

Sta jij nu ook voor keuzes?

Advertenties